Geplaatst in Papa

Vaderdag

Hoipiepeloi!

Gisteren was het vaderdag. Tijd om alle papa’s te laten weten hoe veel we om hen geven en hoe geweldig ze wel niet zijn. Nu ga ik heel eerlijk zijn, ik heb niets speciaal gedaan voor mijn papa. Maar niet omdat ik dat niet wilde hoor! Hij was de hele dag weg (ok de avond was hij thuis én zijn we langs geweest). Maar ook omdat ik stiekem vandaag hier wat dingetjes kom vertellen.

Zonder mijn papa zou ik niet staan waar ik nu sta. Hij heeft me altijd alle kansen gegeven om te doen en te ontdekken wat ik wilde, welke studie ik wilde gaan volgen, nog eens een paar keer veranderen van studie omdat het toch net niet dat was, en vervolgens nog eens opnieuw mogen beginnen aan het eerste omdat dat toch beter bij me paste. Hij heeft me altijd mijn eigen keuzes laten maken en me gesteund als ze toch niet zo goed bleken te zijn. Hij heeft me fouten laten maken, maar hielp me altijd om ze weer recht te zetten.

Onze relatie is niet altijd zonder moeilijkheden geweest. Er zijn momenten geweest dat alles wat hij zei voor mij een reden was om het net anders te gaan doen. Ik wilde niet luisteren naar zijn raad. Ik zag niet in dat hij de dingen die hij deed en zei, enkel deed en zei omdat ze beter voor me waren. En ja, toegegeven, nog steeds zijn er zo een momenten, dat ik op de harde manier moet leren dat mijn papa toch gelijk had.

IMG-20170419-WA0008
Een – voor mij niet zo flatterende maar toch leuke – gezinsfoto

Maar al bij al is mijn papa er altijd voor me. En hoeveel ik ook mis doe, hoeveel fouten ik ook maak, ik weet dat hij er altijd zal zijn. Dat hij altijd zal doen wat hij kan en vooral dat hij altijd van mij zal houden. Net zoals ik altijd van hem zal houden. Ik kan gemakkelijk zeggen dat mijn papa mijn held is, ja!

Sinds ik een klein stukje aan uitbreiding van de wereldbevolking heb bijgedragen zie ik niet alleen een geweldige papa in hem, maar ook een geweldige vake. Die er altijd voor mijn kleintjes zal zijn. Ik zie nu al dat hij een extra fan heeft, en ik twijfel er niet aan dat zodra Frummel op de wereld gezet is er nog eentje bij komt! (Frummel bedoel ik dus, ik plan niet meteen een 3de zwangerschap, haha!)

Natuurlijk moet ik het ook even over mijn man hebben, al is hij niet mijn papa. Mijn man, die ook een fantastische papa is voor ons zoontje. En binnenkort ook voor Frummel, daar twijfel ik niet aan! Natuurlijk moet hij leren in het vaderschap – net als ik in het moederschap. Maar hij doet het zo goed en met zo veel, onvoorwaardelijke liefde dat ik niet anders kan dan me elke dag gelukkig prijzen dat ik zo een lieve man aan de haak heb kunnen slaan!

Wat deden jullie op vaderdag?

Lieve groetjes,

Dorien

 

Geplaatst in Eten en Drinken

Tussendoortje: Suiker

Hello lieve mensen,

Hier ben ik weer! Zoals jullie weten letten we heel erg op wat we onze kleine spruit te eten geven. Geen toegevoegde suiker en zo weinig mogelijk zout zijn hier de regel.

Tot hij 1 jaar was, was dit bewust omdat hij dit totaal niet nodig heeft. Nu met 19 maanden heeft hij dit uiteraard nog steeds niet nodig. Maar we wilden al eens een uitzondering maken voor bijvoorbeeld de overgrootmoeder, die al maanden haar koekje bij de koffie aan hem wil geven. Een tijdje geleden kwamen we er echter achter dat suiker geen optie was. Hij kreeg per ongeluk wat suiker binnen en reageerde hier heel heftig op, met braken tot gevolg. Het advies was af en toe wat dingen uit te proberen, om te kijken of het echt de suiker was of iets anders.

20170523_122541

Keer op keer volgde een onrustige nacht en braken, wat we ook probeerden. Gelukkig zijn er genoeg suikervrije alternatieven die we hem kunnen aanbieden zodat hij zich niet anders voelt dan de kindjes op de crèche bijvoorbeeld. Of zodat wij ook nog wat kunnen snoepen en hij iets kan krijgen wat hij ook verdraagt. (Vraag een zwangere vrouw niet om haar cravings te laten, haha! En papa zwangert lekker mee, oeps.)

Maar – de reden dat ik dit opschrijf nu – een paar dagen geleden hadden we even niets bij de hand voor hem. En wij aten een ijsje. (Ja, stom om niets mee te nemen, ik weet het.) Uiteraard vond miniman het niet eerlijk dat hij niets kreeg. Het was alweer even geleden dat we weer iets met suiker probeerden en we hadden niet meteen andere plannen, dus probeerde ik hem het wafeltje van het ijsje te geven. Een heel dun wafeltje dat niet echt zoet smaakte (maar sowieso zit er suiker in, dat kan niet anders). En wonder boven wonder gebeurde er niets! Behalve het wafeltje dat lekker opgegeten werd dan.

Waarom ik dit zo graag wil delen? Want dit betekent absoluut niet dat hij nu alle dagen suiker gaat krijgen. Maar het is wel een stapje in de richting naar ooit wel suiker kunnen verdragen. Want hoe goed we nu ook proberen suiker vermijden, in 95% van de dingen die je in de supermarkt koopt zit suiker in een of andere vorm. En de overgrootoma kan binnen een tijdje misschien eindelijk haar koekje eens geven. (Al probeer ik dat nog even minstens een half jaartje uit te stellen. Het is niet omat het kan dat het moet natuurlijk!)

Hoe staan jullie tegenover toegevoegde suiker voor baby’s en peuters? 

Liefs,

Dorien

Geplaatst in Uitstapjes

Uit eten met een peuter

Hoi! Hier zijn we weer aangekomen bij alweer een nieuw stukje uit ons leven dat ik graag met jullie deel. Fijn dat je er weer bent!

Het was eigenlijk de bedoeling dat ik nu zou vertellen over onze garageverkoop van gisteren. En wat een succes dat was. Of ja, we hebben in elk geval toch wat geld bijeen gekregen. En om het te vieren gingen we uit eten. Dat zou de afsluiter geweest zijn. Maar nee, in plaats daarvan krijgt het etentje dat we hadden het hoofdonderwerp van deze blogpost. En wel omdat we daar iets heel bijzonder ervoeren. Maar eerst, nog een fotootje van onze prachtige kraam! (Of toch van een stukje)

20170521_100038
Dit was slechts een gedeelte, hihi!

Dus nu, wat gebeurde er allemaal tijdens het avondeten. Laat ik het eerst even kort samenvatten en zeggen dat er echt heel veel verdraagzame mensen zijn in de wereld. Zelfs als ze op een zondagavond gezellig met het gezin gaan uit eten!

Het lange verhaal: Ons lief en schattig (b)engeltje dat zich de hele dag voorbeeldig gedragen heeft, lekker gespeeld met de buurjongens, papa, vake, tante en nonkel, verschillende dutjes, … besloot om net op het moment dat we zaten en besteld hadden een driftbui te krijgen. Hij wilde niet zitten op zijn stoel, niet bij papa of mij op schoot, niet rondwandelen, niet naar buiten kijken, niks. Uiteindelijk hielp het – buiten onze principes om – om even met de gsm te spelen en naar filmpjes van zichzelf te kijken. (Zelfliefde is belangrijk zeker?) Een hoop blikken van medeleven van de mensen rondom ons, en toen ik me excuseerde kreeg ik een heel lieve lach terug met de woorden dat het niet erg was.

20170521_175221
Een van de pogingen om een driftbui te vermijden. 3 tellen na deze foto al mislukt, oeps!

Eenmaal het eten er was, was de warmte ervan dé reden om een nieuwe driftbui te krijgen. Papa wandelde even rond terwijl ik het eten klein sneed en wat blies zodat het snel zou afkoelen. Een heel lieve dame stelde zelfs voor dat zij even op hem zou letten zodat wij alvast konden eten. Maar dat was niet meteen wat hij zag zitten.
Missie geslaagd! Hij ging lekker aan het eten. Tot… meneertje niet meer op zijn eigen stoel wilde zitten maar bij papa op schoot. Gelukkig is papa een snelle eter en had die al gedaan zodat het mogelijk was. Ik wilde niet nog een keer dat hij alles bij elkaar zou roepen.

20170521_182607
Bij papa op schoot mogen. Frietjes in de botersaus dippen en aan papa voeren. Als dat is wat hem rustig houd, dan geven we maar toe voor een keertje zeker?

Toen het bordje dan toch leeg geraakt was (of toch zo leeg als we van hem verwachten, enkel de vis opgegeten dus) verveelde hij zich nogal snel. Ik ben op dit moment niet zo een snelle eter omdat kleine Frummel er niets beter op gevonden heeft om tegen mijn maag te gaan liggen zodat er bijna niets in kan. Er moest dus nog even gewacht worden tot ook mijn bord leeg was. Ondertussen waren we al zover dat hij lekker rond kon lopen, de harten van de andere gasten stal en zelfs het personeel hem doorliet alsof hij een VIP was. Maar van al dat driften word je moe natuurlijk. En van moe zijn val je nogal eens om. Wel, dat gebeurde dus ook. Een dame wilde hem weer recht helpen, enorm lief van haar. Was het niet dat ze haar warme cappuccino omstootte over de schoot van (naar ik vermoed) haar echtgenoot heen. Die arme vriend van mij wist precies niet waar kruipen van schaamte. Uiteraard was het niet meer dan logisch dat we een nieuwe cappuccino voor de dame in kwestie bestelden. Die ze niet alleen eerst niet wilde aannemen, maar waarbij ze ook nog zei dat het helemaal niet erg was, dat dat nu eenmaal kindjes zijn en dat er vast nog wel meer ongelukjes gaan gebeuren in de toekomst. Haar man vond het ook helemaal niet erg zei hij, en hij zat wat te lachen en lief te wezen naar onze bandiet.

20170521_231713.jpg
Na een avondje moeilijk doen nu helemaal uitgeteld. Schattig ding.

Een lang verhaal kort: Zo veel mensen hadden kunnen klagen. Over het lawaai, over het rondlopen, over het vallen (het omstoten van de cappuccino was dan wel niet rechtstreeks zijn schuld, maar was hij niet gevallen was het ook niet gebeurd). Maar dat deden ze niet. Alleen lieve woorden en blikken van begrip. Wat kunnen mensen soms toch lief zijn!

Zo, dit moest even van me af.

Heb jij al eens iets soortgelijk meegemaakt?

Lieve groetjes,

Dorien

Geplaatst in Persoonlijk

Emotionele rollercoaster

Goeiemorgen, -middag, -avond, wanneer je dit ook leest. Fijn om je weer terug te zien hier.

Voor vandaag had ik eigenlijk wat anders voorzien maar na gisteren, moederdag, maar ook dag dat er emotioneel van alles met me gebeurde, moest ik dit even van me af schrijven.

Gisteren begon als een heel mooie dag. Een supermooi boeket stond voor me klaar en op mijn bord vond ik heerlijke eclairs. Jammie! Op zich was er tijd genoeg om rustig de dag te beginnen, pas in de namiddag hadden we 2 dingen gepland.

Tot ik het in mijn kopje kreeg om een vriendin te gaan verrassen. Aangezien we toch naar het Antwerpse moesten (wij wonen in Limburg) konden we evengoed langsgaan in het ziekenhuis waar zij helaas met haar zoontje verbleef. (Gelukkig zag alles er goed uit en was er grote kans op naar huis vertrekken!) Even maar een versnelling hoger en een stuk vroeger vertrekken dus!

De tweede plek waar we naartoe gingen was een andere vriendin, die ik onder heel bijzondere omstandigeheden heb leren kennen. Zij heeft helaas hetzelfde als ik meegemaakt, en nog meer helaas zelfs met dezelfde persoon. (Voor wie mijn verhaal niet kent, dit heb ik hier neergeschreven op mijn ander blog.) Dit is een vriendschap die ik heel erg koester. We hadden afgesproken omdat ik een autostoel van haar zou overnemen, maar met babbelen kwamen er helaas ook minder leuke herinneringen boven.

Onze volgende en laatste bestemming was een plechtige comunnie van de dochter van een andere vriendin. Haar leerde ik helaas onder ongeveer dezelfde omstandigheden kennen als ik net vertelde en ook deze vriendschap koester ik. Zij woont ook in de gemeente waar alles gebeurd is. Waar ik op dat moment niet bij stilstond was dat het de eerste keer was sinds die tijd dat ik er kwam en welke impact dit zou hebben op mij.

Laat ik zeggen dat het zelfs heel goed ging, tot we vertrokken. Met wegrijden leek het alsof alle energie uit me werd gezogen. Helemaal leeg voelde ik me. En toen ik even mijn papa opbelde brak ik helemaal. Ook nu met dit opschrijven rollen de tranen over mijn wangen. Het lijkt of alle herinneringen terug zijn, en levendiger dan ooit.

Het is niet eerlijk dat dit gebeurde. Niet met mij, niet met de dames die ik nu gelukkig vriendin mag noemen en niet met god weet wie nog allemaal.
Het is niet eerlijk dat dit ongestraft kan gebeuren, want alle klachten en meldingen krijgen dezelfde reactie: niet genoeg bewijzen.
Het is niet eerlijk dat ik na al die tijd nog steeds zo beïnvloed wordt door alles wat er gebeurd is.
Het is niet eerlijk. Maar het is nu zo.

Ik ben vooral heel dankbaar voor de familie en vrienden die ik heb en die me steunen. Mijn fantastische gezin, een lieve vriend die snel mijn man zal zijn en een prachtige zoon die keer op keer mijn tranen wegknuffeld.

Wat ik hiermee wil bereiken? Helemaal niets. Het moest gewoon even van me af. En op deze plek kan ik gelukkig helemaal mezelf zijn en kan ik alles kwijt wat ik vertellen wil.

Volgende week een leukere post, beloofd!

Liefs,

Dorien

Geplaatst in Mama

Moederdag

Hallo daar, hier ben ik weer!

Zoals jullie weten heb ik een prachtige zoon op deze aardbol gezet en werk ik er hard aan om zijn perfectie te overtreffen met mijn volgende “baby in progress”. Haha wat klinkt dat arrogant. Maar geef toe, welke mama vind haar eigen kind(eren) nu niet perfect. Maar vandaag gaat het niet over deze kinderen. Nee vandaag heb ik het over jullie, mama’s (en ook een beetje over mezelf).

18118968_10155434974484750_7328747352773176258_n.jpg
Mama Yasemin met dochtertje Diede

14 mei is het weer zo ver. Dan is het Moederdag. Nog ongeveer een weekje te gaan! Maar waar komt deze traditie eigenlijk vandaan? Ik ging het uitzoeken! En wat betekend mama zijn voor mij? Lees snel verder om meer te weten! En geniet ondertussen van de prachtige mama’s op de foto’s.

18076508_10154388309231128_258526507418167159_o
Mama Nathalie met zoontje Twan

Oorsprong:

Moederdag zoals we het kennen (het feest waar mama in de bloemetjes wordt gezet, al dan niet met cadeautjes, ontbijt op bed, minder hoeven doen, …) is pas naar deze kant van de wereld gekomen na het eerste kwart van de 20ste eeuw. In Amerika kwam dit op midden 19de eeuw (hoe kan het ook anders) en deze viering kwam – net als vele anderen – naar ons. Maar zoals je kan zien heb ik het hier over Moederdag zoals wij het kennen, dus voor de oorsprong moeten we nog een stukje terug in de tijd.

18118979_1693678344265950_5383512939869535195_n.jpg
Mama Annelies met dochtertje Juna

Mijn zoektocht naar het begin van de traditie bracht me helemaal terug naar het Klassieke Griekenland, zo’n 6 tot 4 eeuwen voor onze tijdrekening. Daar was een godin, Rhea. Een van de titanen op de berg Olympus. Zij werd gezien als de moedergodin, de moeder van Zeus. Zoals alle goden en godinnen vroeger waren er ook voor Rhea specifieke rituelen. Deze rituelen spelen een grote rol in de evolutie van moederdag. Maar ook als we gaan kijken naar het Christendom zien we enorm respect en verering voor Maria, de moeder van Jezus. Ook dit heeft zijn invloed gehad op het evolueren van moederdag zoals wij het kennen.

18194577_10210944080216615_9212589195378095370_n.jpg
Mama Angélique en zoontje Léon

Zoals je ziet is deze feestdag een beetje een mixje van van alles, samen in een potje gestoken en goed geroerd, met een leuk resultaat. En als je het mij vraagt zeer verdient! Want een mama is het waard om in het zonnetje gezet te worden op een speciale dag. (Al mogen we natuurlijk niet vergeten om alle dagen dankbaar te zijn voor onze mama, net als onze kinderen alle dagen dankbaar zijn voor ons.)

18118913_10155244616126489_8506951908691392321_n.jpg
Prachtig viergeslacht: Overgrootmoeder Lea, oma Veerle, dochtertje Féline en mama Caroline

Mama vieren:

Al vanaf het begin van de zwangerschap draagt een mama haar kindje in haar schoot en voed het met haar eigen lichaam. Een echte superkracht vind ik, dus eigenlijk zijn mama’s superhelden! Alle kwaaltjes en ongemakjes horen erbij en daar maken ze geen punt van. Elke mama in wording is prachtig op haar eigen manier. Stralende gezichten, mooie buikjes, noem maar op. En ok, niet bij iedereen loopt dit van een leien dakje en niet elke mama voelt zich even goed, maar toch superhelden stuk voor stuk!

Mama Tamara en mama Nathalie met hun prachtige buikjes.

Sinds ik zelf mama ben geworden heb ik nog meer bewondering voor alle mama’s in mijn omgeving. Ik merk nu zelf wat zij al die tijd bedoelden. De onvoorwaardelijke liefde voor je kindje (al kan die soms enorm ondeugend zijn, de liefde wordt er niet minder om), het klagen over een moeilijk moment maar je kleintje missen als je nog maar net de deur van de crèche achter je hebt dicht getrokken, alle kleine momenten die bij een ander zo onbenullig lijken maar bij je eigen kind zo belangrijk zijn (“Ooh, hij heeft eindelijk nog eens een grote boodschap in de luier!” en dergelijke), …

18157928_425888321130408_2274243287562725268_n.jpg
Mama Marieke met zoontje Dylan

Ik kijk ook met hele andere ogen naar mijn eigen mama. Al was het niet altijd even gemakkelijk om samen te leven, ze deed het toch maar even, ons grootbrengen! (Natuurlijk met hulp van een superpapa, maar daar weiden we een hoofdstuk aan met vaderdag, hihi.) Ik weet dat ik zelf niet gemakkelijk was als kind en puber – en nu nog steeds niet altijd – maar toch deed mijn mama wat nodig was. Want ze is mijn mama. De dingen die ik vroeger niet zag zie ik nu gelukkig wel.

18194612_10212588889892179_2739548059028915388_n.jpg
Mama Sanne met zoontje Lenn

Al bij al kom ik tot de conclusie dat mama’s deze speciale dag dubbel en dik verdienen. Vanaf het eerste moment dragen ze ons dicht bij hun hart en dit blijft zo tot het einde van hun leven (en wie weet zelfs nog daarna). Ook wij dragen onze moeder’s altijd in ons hart. Aan alle mama’s dus alvast een fantastisch mooie moederdag gewenst!

(De mooie mama’s en hun kindjes die je hier kan zien zijn lid van “mama’s dagboek” op facebook en hebben deze me deze foto’s gegeven met hun toestemming.)

Hebben jullie plannen voor moederdag? Of laten jullie je verrassen?

Liefs,

Dorien

Geplaatst in Buiten spelen, Spelen, Zonder materialen

Buiten spelen: Ontdekken

Hee, leuk om te zien dat je je weg naar mijn stukje internet gevonden hebt!

Laat ik me vooral even excuseren voor het feit dat er vorige week niets verschenen is. Er zijn nogal wat dingen gebeurd met een aantal heel belangrijke mensen in mijn leven en mijn hoofd stond er niet echt naar. Maar laat ik dat deze week even goed maken!

Met het mooie weer de laatste tijd – de grauwe dagen tussenin vergeten we maar snel – hebben we lekker veel buiten gespeeld! Niet alleen met speelgoed, maar ook gewoon met alles wat er zo te vinden is in de achtertuin. Lees je mee?

IMG-20170411-WA0005

Levende beestjes zijn heel erg leuk om naar te kijken en proberen te vangen. Gelukkig is papa een echte beestjesliefhebber want mijn ding is het absoluut niet. Ik kijk lekker van een afstandje toe. Maar hoe leuk is het om kleine peuterhandjes te zien die proberen om het zoveelste miertje of spinnetje te vangen? Of die korte, stuntelige peuterbeentjes die achter vlinders aanhollen. Of sluipen. Want soms, heel soms, lukt het om heel erg dichtbij te komen. Maar de vreugdekreet die dan volgt doet de vlinder natuurlijk opschrikken, wat een nieuwe achtervolging ontketend.

Ook de plantjes in de tuin zijn meer papa’s afdeling. Niet omdat ik het niet leuk vind, maar vooral omdat hij er meer van kent. Zo groeien er nu allemaal eetbare plantjes, die papa met zoonlief lekker kan proeven en verzorgen. Maar ook de vrij groeiden plantjes, ook wel onkruid genoemd, zijn erg interessant om te bestuderen! Zo probeert hij zelf de pluisjes van de paardenbloemen te blazen! Enorm schattig en extreem kwijlerig. Maar oh wat geniet ik ervan om hem zo te zien stralen als het lukt.

Takjes, steentjes, … oprapen en inspecteren hoort natuurlijk ook bij buiten spelen. Grappig om te zien hoe verwonderd hij altijd is. Ook bij dingen die hij al 100 keer eerder opraapte. Om de een of andere reden vind miniman het ook nodig om alle gevonden spulletjes naar ons te brengen. Zo hebben we na een paar minuten een hele collectie voorwerpjes bij ons liggen. Maar o wee als we het stiekem proberen terug in het gras leggen, dan volgt een boze zoon ons, raapt het weer op en duwt het weer in onze handen. Hoe durven we ook zo ondankbaar zijn over zijn cadeautjes!

IMG-20170411-WA0009

Dieren zijn heel leuk en interessant om naar te kijken. Als er beweging is, is dan ook meteen zijn aandacht erbij! Overvliegende vogels (en vliegtuigen, want veel verschil is er niet, toch?) spot hij zonder uitzondering. En lekker enthousiast zwaaien hoort er dan natuurlijk ook bij. Jammer dat ze niet terugzwaaien moet hij denken, hihi. Maar ook onze eigen hondjes ontsnappen niet aan zijn aandacht. Als ze beginnen blaffen of ronddartelen als hertjes in de wei stopt ons pateeke niet met lachen en huppelt en danst hij er vrolijk achteraan.

Dit zijn maar enkele dingen die in onze eigen tuin te ontdekken vallen. Als ik ze zo bij elkaar zie toch al best veel, nietwaar? In elk geval meer dan ikzelf had verwacht voor ik aan dit artikel begon te typen. Zo zie je maar, het is niet alleen mijn kleine man die me kan verbazen, maar ook ikzelf haha!

Wat ontdekken jullie kindjes zoal buiten?

Veel liefs,

Dorien

Geplaatst in Update, Zwangerschap

Update: 28 weken zwanger

Hallooo!

Hier ben ik weer, met een onderwerp waar ik maar niet over uitgepraat geraak: Mijn zwangerschap. Vandaag niet alleen mijn omgeving die eraan mag geloven om te luisteren, maar ook jullie. Lezen jullie mee?

Op vrijdag is mijn “verweekdag”. Wat ik daarmee bedoel is dat er dan dus telkens een weekje bij komt op de teller. Afgelopen vrijdag sprongen we dus naar 28 weken. Dat wil zeggen dat ik nu om precies te zijn 28 weken en 3 dagen zwanger ben van kleine Frummel.

Hoe gaat het nu?

Dat valt goed mee. Ok, ik weet het, heel positief klinkt dat niet. Dat komt omdat er dagen zijn dat ik van de pijn niet uit bed kan. Laat staan om actief mee te draaien in de maatschappij. Dat komt door mijn bekkeninstabiliteit. Ik heb hier zo een ontzettende last van met momenten! Ook als ik even wat meer gedaan heb omdat ik denk dat het toch wel kan, speelt dit enorm op. Heel erg jammer, want er loopt natuurlijk ook nog een peuter in huis rond!

Maar buiten de pijnen om de paar dagen kan ik gelukkig wel heel erg genieten. Frummel is een heel actieve baby. Soms zelfs te actief, dat ik wakker wordt van de bewegingen! Dat is natuurlijk minder, maar ik neem het er met plezier bij. Mijn buik die alle kanten op zwiert is best grappig om te zien! Ik meen het, soms is het zo erg dat ik denk dat mijn buik eraf springt om een eigen leven te beginnen! Maar dat zou maar al te gek zijn, niet?

Hormonen zijn wel iets waar ik echt heel bewust mee moet omgaan. Als ik even niet goed op mezelf let kan het zijn dat ik in kleine situaties die eigenlijk niet zo veel voorstellen toch heel extreem reageer. Een groot werkpunt, maar het gaat best goed in vergelijking met mijn eerste zwangerschap! En gelukkig heb ik een heel lieve partner en steunende omgeving die me hierin bijstaan zodat ik me niet te slecht voel als het toch even mis gaat.

Op de planning

Niet deze week, maar volgende week heb ik weer een afspraak bij de zelfstandige vroedvrouwenpraktijk. Ik heb er bewust voor gekozen om zo weinig mogelijk in het ziekenhuis te doen, dus in feite kom ik daar alleen voor de echo’s. (Daar heb ik er nog 1tje van op de planning staan, al twijfelen we nog om ook een pretecho te laten maken.)

Over ons geboorteplan zijn we heel erg aan het nadenken. De grote lijnen zijn er al, nu de uitwerking nog. De kleine details invullen: Hoe de weeën opvangen, wat als we toch naar het ziekenhuis moeten, wie moet er gebeld worden en wanneer, … Allemaal dingen om over na te denken.

Een babykamer hebben we niet echt. Onze co-sleeper is ondertussen eindelijk in gebruik, wat ervoor zorgt dat er plek in bed is vrijgekomen voor een nieuwe bewoner. Dus daar zijn we al klaar voor! Ook in de kleerkast is wat ruimte gemaakt voor kleertjes in de kleinste maatjes (met ook al de nodige invulling na mijn shopbeurten en het uitzoeken van de kleding die we al hadden). Een babyboek voor het eerste jaar vond ik echt dat niet kon ontbreken – dat hebben we bij zoonlief ook ingevuld – dus ook dat heb ik ondertussen aangeschaft. Daar schrijf ik binnenkort nog wel een stukje over.

Opvallend

Wat een enorm verschil is tegenover mijn eerste zwangerschap, is mijn buik. Die groeit zo enorm snel! Ik merk dat onder andere aan de kleding die ik de vorige keer nog tot ongeveer op het einde kon dragen maar die nu al te klein is. Maar ook aan praktische dingen, zoals bijvoorbeeld bukken om iets op te rapen of “het oerwoud” bijwerken, die nu al erg moeizaam verlopen. Al zijn ook daar oplossingen voor te vinden natuurlijk!

Ook heel erg opvallend is dat ik dit keer veel opvallendere nesteldrang heb. Zou dat iets te maken hebben met dat we nu op onszelf wonen en niet meer bij de schoonouders? Ik zou het niet weten. Maar in elk geval ben ik veel meer bezig met alles in orde krijgen, opruimplanningen maken, al dan niet online shoppen en babbelen over de zwangerschap. En geloof me, dat was vorige keer al heel erg.

Zijn er onder jullie ook zwangeren? Hoe gaat het met jullie?

Veel liefs,

Dorien

Geplaatst in Opvoeden

Nee, dat mag niet! (En alternatieven)

Heey daar zijn we weer!

Mijn mede-peutermama’s en –papa’s zullen me heus wel begrijpen. (En ouders van oudere kinderen herinneren het zich vast wel. Of is dit zo een van die dingen die je bewust uit je geheugen probeert te verbannen?) Je peuter doet iets wat niet gewenst is of niet mag. Maar wat doe je eraan?
(Oh en even mijn foto verklaren: we maken niet echt foto’s van ongewenst gedrag, dan maar een van de hondjes die op tafel slaapt, dat mag ook niet haha.)

Je leest overal verschillende dingen. Het meest voorkomende is wel de “nee, dat mag niet”. Maar is dat wel effectief? Luistert je peuter? En vooral, voel je jezelf fijn bij het idee om altijd nee te zeggen?

Dat laatste is hier alvast niet het geval. Daarom ging ik op zoek naar alternatieven. Hier geef ik een aantal voorbeelden van dingen die hier wél werken. Let op, bij ieder kind kan dit anders zijn. Tips die voor ons niet werkten heb ik zo snel mogelijk uit mijn hoofd gehaald (of ja, gewoon vergeten, zal de zwangerschapsdementie wel zijn) en zijn dus ook niet opgenomen in dit artikel.

Een alternatief aanbieden:
Je kent het wel, je kindje heeft iets gevonden om mee te spelen wat eigenlijk niet bestendig is voor peuterhandjes. Denk aan de afstandsbediening, je smartphone, de computermuis, … Gewoon afpakken is een enorm drama. Hier althans. Maar wat dan? Wij hebben er niet beter op gevonden dan een oude afstandsbediening te gebruiken voor speeldoeleinden. Waarbij het ook geen kwaad kan om tegen de grond te kletteren. Zo hebben we ook een oud toetsenbord liggen, om het “meehelpen” op de laptop te beperken. (Dat was een oplossing om u tegen te zeggen. Je wil niet weten hoe deze tekst er anders had uitgezien.) Natuurlijk moeten ze niet altijd hetzelfde – maar peutervriendelijke – aangeboden krijgen als wat ze vast hebben. Zo leiden we vaak ook de aandacht af met andere speeltjes. Vooral fel gekleurde hebben hier veel effect bij, of speelgoed dat knispert of rammelt. Dat wekt naar onze ervaring sneller de interesse waardoor het “saaie” voorwerp wat onze hup vastheeft geen meerwaarde heeft voor hem.

Voorkom “nee”-situaties:
Mag je kindje bepaalde dingen niet pakken? Zoals in de tip hierboven bijvoorbeeld, maar ook glazen op tafel, tijdschriften die je nog wil lezen zonder eerst een puzzel te moeten maken, schoonmaakproducten, … Berg ze dan veilig op. Zet glazen wat hoger, leg je tijdschrift op een plank en sluit keukenkastjes met gevaarlijke producten in af. (Wij doen dit gewoon met elastiekjes, wel meer dan 1 want anders krijgt hij ze los.) Natuurlijk kan je je niet op alles voorbereiden, maar dingen zoals dit schelen bijna geen moeite en kunnen wel weer een “nee”-situatie vermijden.

Praat met je kindje:
Doet je kindje dingen die niet mogen? Neem hem of haar bij je en praat ermee.  Als onze kleine man dingen doet die niet mogen vertel ik hem uitgebreid waarom dit niet mag. Ik kan mijn uitleg wel een keer of honderd herhalen, maar ik begin ondertussen toch écht wel te merken dat hij begrijpt dat sommige dingen niet mogen. Ook als je kindje uit boosheid dingen doet helpt het om te praten. Tijdens een driftbui knuffel ik hem en leg hem uit dat het best ok is om eens boos te zijn. Maar dat hij dan niet mag slaan, of dingen mag kapot gooien. Ja hij is nog klein, maar hij begrijpt echt al veel. Door vanaf het begin al te praten met je kindje leer je ook jezelf aan om dingen te blijven uitleggen en dat je kindje een uitleg kan verwachten in plaats van enkel die “nee”. Naar wat ik hoorde loont dat dus ook op latere leeftijd omdat ze dan heel goed begrijpen waarom dingen niet kunnen. En nu begint het dus stilaan al.

Zeg “nee” als het écht nodig is:
Soms is het gewoon nodig om “nee” te zeggen. In een situatie die heel snel kan escaleren bijvoorbeeld. Zo hebben wij hier thuis 2 hondjes en een kat lopen. En meestal gaan onze 4 kleintjes heel leuk met elkaar om. Maar soms wil zoonlief iets te wild spelen. Of pakt hij een snoepje of speeltje af. Vooral onze chihuahua durft dan al eens te grommen. Bijten of uithalen hebben we naar hem nooit gezien, maar dat willen we natuurlijk gewoon ook vermijden. Dus als we dit zien zeggen we “nee”! Daarna nemen we hem uiteraard bij ons en leggen we nog steeds uit wat er aan de hand is en waarom dit geen goed idee is. Maar die ferme “nee” brengt hem uit zijn concentratie en zorgt dat hij het speeltje of snoepje laat vallen.

Ik zeg het nogmaals, deze tips werken voor ons. Voor jou misschien ook, misschien ook niet. Hopelijk kan ik wel wat inspiratie geven om zelf wat uit te proberen, om niet altijd “nee” te zeggen.

Zeggen jullie “nee”? Of gebruiken jullie een andere manier om ongewenst gedrag aan te pakken?

Liefs,

Dorien

Geplaatst in Must haves, Zwangerschap

Geboortelijst voor een 2e kindje.

Heey, hier zijn we weer! Leuk je weer te zien.

Ondertussen zijn de voorbereidingen voor ons Frummeltje in volle gang. We denken na over geboortekaartjes, de inrichting van de slaapkamer en nog veel meer. Iets waar we ook volop mee bezig zijn is de geboortelijst. Wat zet je daar zoal op? En vooral nu het over een 2e kindje gaat? Want speelgoed, handdoeken en een babykamer heb je ondertussen waarschijnlijk al staan! Daar heb ik over nagedacht en ik zet hieronder een paar dingen op een rijtje! Onze lijst zal liggen bij Blabloom, dus alle spulletjes die je hier ziet kan je daar verkrijgen!

1. Spulletjes die “op” gaan
Verzorgingsproducten of billendoekjes van een bepaald merk bijvoorbeeld zijn altijd handig om op een geboortelijst te zetten. Deze dingen heb je toch steeds opnieuw nodig. Dus waarom niet aan je bezoek vragen om een handig cadeautje mee te brengen! Hier een paar voorbeelden van producten die wij heel graag gebruiken en steeds opnieuw aankopen. Dus we zetten ze met veel plezier op ons lijstje.

2. Spulletjes die je al hebt maar je oudste ook nog gebruikt
Als je kindjes niet zo veel gaan schelen in leeftijd kan het best zijn dat bepaalde dingen door beide gebruikt gaan worden. En soms zelfs op hetzelfde moment. Als je er dan maar 1 exemplaar van hebt is dit best vervelend. Onderstaande koptelefoon of placemat zijn daar enkele voorbeelden van.

3. Spulletjes die je regelmatig moet vervangen
Bij deze categorie denk ik bijvoorbeeld aan een tandenborstel. Maar ook de herbruikbare knijpzakjes van Doddle Bags! (Deze zakjes kan je ongeveer 50 keer herbruiken. Wij kochten er 2 om te proberen maar zetten nu een doosje van 10 op de lijst omdat we enorme fan zijn!)

 

4. Spulletjes voor je oudste
Je nieuwste spruit komt op de wereld, waar een hele hoop spulletjes van grote brus al liggen te wachten om hergebruikt te worden. Maar ondertussen wordt je oudste ouder en heeft die steeds weer wat nieuws nodig. Ook hiervoor kan je spulletjes op je geboortelijst zetten. Iets om mee te spelen, iets nuttig (zoals dit schattige rugzakje), kleertjes, … Wij kozen voor een stuk Blabloom als winkel voor onze lijst omdat ze ook spulletjes hebben voor oudere kindjes. Daar maken we nu handig gebruik van.

5. Spulletjes die je mooi vind
En als laatste zet ik deze categorie erbij. Ookal heb je nog heel veel spulletjes liggen of heb je veel tweedehands gekregen. Natuurlijk is het fijn om ook voor de nieuwe telg wat leuke, nieuwe spulletjes te krijgen die misschien niet broodnodig zijn maar wel gewoon leuk.Zo koos ik een grappige bijtring en een prachtige grote hydrofiel uit om ons lijstje te vervoegen.

Zo, dit zijn mijn tips en ideetjes (en een kleine sneek peek van onze lijst) voor een geboortelijst voor een 2e kindje. Ik ben hier zo graag mee bezig en kan uren spenderen aan het rondkijken en dingen toevoegen aan de lijst! Pure ontspanning.

Heb jij een geboortelijst gelegd toen je zwanger was? Waar was dat?

Veel liefs,

Dorien

Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Vaccineren, een keuze

Hoi, leuk dat je er weer bent.

Vandaag een beetje een controversieel onderwerp. Vaccineren. Het is niet mijn bedoeling om hiermee discussies uit te lokken, angst te zaaien, of iemand zich slecht te doen voelen over zijn keuze of te overtuigen van een bepaalde mening of wat dan ook. Ik wil enkel uitleggen, en enkele mensen aan het woord laten over hun keuze of twijfel. Om jullie aan het denken te zetten.

Zelf prik ik alleen polio, omdat dat in België verplicht is. Liever dat ook niet, maar op het moment dat het priktijd was had ik nog geen omweg gevonden hiervoor. Ik heb die afweging gemaakt na jaren opzoeken en inlezen. Maar even goede vrienden als je wel deels, volledig, volgens het schema of uitgesteld prikt. Als je je hebt ingelezen bedoel ik dan. Dat vind ik een heel belangrijk puntje. Veel (aanstaande) ouders denken hier niet over na. Ze vertrouwen blind op hun artsen, dat zij alles wel zullen weten en vertellen. Helaas is dat in veel gevallen niet zo en wordt er geen (of onvolledige) informatie gegeven en wordt er vanuit gegaan dat ouders gewoon zullen volgen wat er hun wordt voorgesteld.

Als je mijn huidige standpunt vraagt over vaccineren, zeg ik het volgende: Het is kiezen tussen 2 kwaden. Als je niet prikt, en je kind wordt ziek (met eventuele complicaties vandien) is dat kut. Als je wel prikt en je kind krijgt complicaties van de prik is dat ook kut. En als we even kijken naar de praktijk, zien we dat er ook een hele hoop kindjes wel ziek worden, zelfs na een prikje. Soms zelfs net door het prikje. Dat alleen al was voor mij genoeg om te gaan nadenken over wat ik wilde doen. Wil ik iets in mijn (ieniemienie) kindje laten spuiten, met de kans dat hij alsnog ziek wordt? Daar begon toen ook mijn zoektocht mee.

Nog een belangrijk stukje om te vermelden, vind ik, is de reactie van de crèche. Ze weten daar dat wij bewust de keuze hebben gemaakt om te vaccineren. En vonden dit geen probleem. Dat mogen ze ook niet, omdat vaccineren niet verplicht is, op polio na (en die hebben we wel gedaan zoals je al kon lezen). Zij behandelen ons smurfje ook niet anders dan anderen, want hier is geen enkele reden voor uiteraard! Wel heel fijn dat dit “gewoon” kon, zonder rare blikken of vreemde reacties.

syringe-1973129_1920

Ik zocht ook een paar anderen die voor deze keuze kwamen te staan. Van hen heb ik een kort antwoord gevraagd in verband met dit topic.

Fabiënne (18): Na veel gelezen te hebben over wat inentingen kunnen doen, en ook echt doen in het lichaam van m’n kind(eren) ben ik gaan twijfelen. Waarom word een vaccin meerdere malen toegediend? Als het zo goed werkt zou 1 keer toch genoeg moeten zijn? Waarom kan je kind sommige ziektes nog steeds krijgen? Door dit soort vragen ben ik gaan twijfelen, en weet ik nog steeds niet wat ons zoontje (11 maand bijna)  nog voor een vaccinaties gaat krijgen. Ook voor de 2e die op komst is weten we nog niet wat we willen, en gaan we er ons nog dieper in verdiepen.

Natasja (25): Ik heb mijn zoontje gevaccineerd ondanks ik weet dat er risico’s aan verbonden zijn. Een groot deel is nog altijd omdat het ergens door Kind en Gezin aangeraden en verwacht wordt om te doen en er natuurlijk toch wel wat akelige ziektes bij zitten die je ook niet wilt dat je kindje moet doormaken. Het is een beetje opwegen van voor en nadelen maar ik durfde het nog niet aan om het niet te doen. Misschien ook een beetje schuldgevoel naar hem moest hij dit doormaken wetende dat ik had kunnen vaccineren. En voor vele crèches wordt er toch ook verwacht dat kindjes hun vaccinaties krijgen.

Cindy (36): Ik heb als allereerste niet gevaccineerd omdat mijn buikgevoel (=intuïtie) er serieus een slecht gevoel over gaf. Daarna ben ik gaan inlezen en informeren. Na dat heb ik besloten om het niet te doen omdat de zogezegde voordelen niet opwegen tegen de neveneffecten, wat men de maatschappij wel wijsmaakt.

Hebben jullie je kindje gevaccineerd? Waarom wel/niet? Of twijfel je nog?

Heel veel liefs,

Dorien